٢٩ يَسَْلُهُ مَنْ فِى السَّموَاتِ وَالْاَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فى شَاْنٍ

(29) yes’eluhu men fissemavati vel’ardı kulle yevmin huve fi şe’nin
Göklerde ve yerde ne varsa ondan isterler o her gün bir iştedir

1.	yes’elu-hu	: ondan ister
2.	men	: kimseler
3.	fî es semâvâti	: semalarda, göklerde
4.	ve el ardı	: ve arz, yeryüzü, yer
5.	kulle	: her
6.	yevmin	: gün
7.	huve	: o
8.	fî şe’nin	: bir şe’n, ayrı bir tecelli, yeni bir oluş üzerindedir

يَسْأَلُهُO’ndan isterمَنْ ne varsaفِي السَّمَاوَاتِgöklerdeوَالْأَرْضِve yerdeكُلَّ herيَوْمٍ günهُوَ Oفِي شَأْنٍ bir iştedir

SEBEB-İ NÜZUL
Mukâtil der ki: Yahudiler: “Allah cumartesi günü hiçbir şeye hükmetmez.” dediler de bu âyet-i kerime bunun üzerine nazil oldu