٤
اِذْ قَالَ يُوسُفُ لِاَبيهِ يَا اَبَتِ اِنّى رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَالشَّمْسَ وَاَلْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لى سَاجِدينَ
(4) iz kale yusüfü li ebihi ya ebeti inni raeytü ehade aşera kevkebev veş şemse vel kamera raeytühüm li sacidin
o zaman yusuf babasına dedi ki ey babam şüphesiz ben rüyamda on bir yıldızı güneş’i ve ay’ı onlar bana secde ediyor gördüm
| 1. | iz kâle | : dediği zaman, demişti |
| 2. | yûsufu | : Yusuf |
| 3. | li ebî-hi | : babasına |
| 4. | yâ ebeti | : ey baba, babacığım |
| 5. | in-nî | : muhakkak, gerçekten ben |
| 6. | reeytu | : gördüm |
| 7. | ehade aşere | : on bir |
| 8. | kevkeben | : yıldız |
| 9. | ve eş şemse | : ve güneş |
| 10. | ve el kamere | : ve ay |
| 11. | reeytu-hum | : onları gördüm |
| 12. | lî | : bana |
| 13. | sâcidîne | : secde edenler |
